شهر هوشمند خیلی دور خیلی نزدیک

یادداشت / مهدی اردکانی مقدم

ابتدای دهه هشتاد بود که موضوع شهر الکترونیک در شهرداری مشهد مطرح گردید و با تدوین اسناد بالادستی مانند سند شهر الکترونیک مشهد و برگزاری اولین دوره نمایشگاه شهر الکترونیک (elecit) به طور رسمی جایگاهی را در ادبیات مدیریت شهری به خود اختصاص داد.
یک دهه پس از آن در حالی که هنوز شهر الکترونیک مراحل ابتدایی شکل گیری را طی می کرد مفهوم دیگری به نام شهر هوشمند پا به عرصه گذاشت و در بدو ورود به اشتباه پروژه ای در امتداد شهر الکترونیک و نسخه (ورژن) پیشرفته آن قلمداد شد. این خطای راهبردی اگرچه هیچ گاه رسما اعلام نگردید ولی در بسیاری از تصمیمات بعدی مستتر بود و در عمل باعث شد شهر الکترونیک در شهر هوشمند حل شده و بعضی از اقدامات آن از الویت خارج گردد.
می دانیم که شهر هوشمند در ذات خود مفهومی انتزاعی است و حتی در محافل علمی نیز تعاریف متنوعی دارد. طبعا این دامنه گسترده وقتی به مرحله اجرا می رسد پراکنده تر شده و تصورات مختلف و متفاوتی از آن در ذهن تصمیم گیران و مجریان در سطوح مختلف مدیریت شهری شکل می گیرد.
‏از سوی دیگر دامنه شمول شهر هوشمند فراتر از فناوری اطلاعات و حتی در بعضی امور خارج از اختیارات و وظایف مدیریت شهری است. و تجربه نشان می دهد که مسائل بین بخشی نیازمند هماهنگی بین متولیان امر و عزم ملی و… است و لاینحل.
در این مدت هرچه بیشتر به مباحث نظری پرداخته شد، شهر هوشمند، دامنه ای وسیعتر، ابعادی مبهمتر و متولیان متعددتر پیدا کرد و طبعاٌ غیر اجرایی تر شده و در فاصله ای دورتر قرار گرفت. در حالی که می توانست نزدیکترباشد در صورتی که از قالب پروسه به پروژه تبدیل می شد و
• متولیان مشخص و محدود می یافت
• تصویر روشنی از آن در ذهن مدیران شکل می گرفت
• به اجزاء قابل اجرا (نه مدلهای مفهومی) تقسیم می شد
• اجزاء و اقدامات آن نیازی هرچند کوچک را از شهر و شهروند مرتفع می ساختند

مطلب پیشنهادی

آگاهی و آموزش اولین گام دررسیدن به شهروند هوشمند

یادداشت / سید رحمان میرزائیان – مسئول پروژه شهروند هوشمند هوشمندی شهر‌ها امروزه به‌عنوان نقطه …