مهمترین و اصلی ترین هدف مدیریت شهری در شهرها ،افزایش کیفیت زندگی در شهر برای شهروندان خود است .و با این هدف ، مدیران شهری در این مسیر تلاش می کنند تا برنامه های مختلفی را در بازه های زمانی کوتاه مدت ، میان مدت و بلند مدت به اجرا در اورند. اما آنچه در دنیای امروز و در محیط اطراف شهرها رخ میدهد چیزی جز افزایش محدودیت ها و از طرفی حرکت پرسرعت تکنولوژی و تقاضای شهروندان در بهره گیری از این تکنولوژی برای افزایش سطح کیفیت زندگی در شهرها و مخصوصا در مقایسه با شهرهای تراز برتر در دنیا نیست .
در دنیای امروز برای جانماندن از قافله شهرهای مترقی و از طرفی افزایش کیفیت زندگی شهروندان خود ، مدیران شهری راه کار جدیدی را در پیش می گیرند که می تواند این فاصله را کاهش داده و عملا با تمرکز براین موضوعات شاهد کاهش مسائل و چالش های شهری باشیم . آن هم چیزی نیست جز شناسایی مسائل شهری، تدقیق و اولویت بندی آنها و نهایتا رسیدن به شبکه مسائل شهری است .
این شبکه مسائل شهری ، ضمن فراهم آوردن نگاه کلی به نقاط ضعف و تهدیدهای شهری ، تمرکز مدیران شهری را بر موضوع مسائل دارای اولویت قرارمی دهد و عملا از هدر رفتن منابع جلوگیری نموده و منابع را در جهت افزایش رضایت مندی با رفع مشکلات اساسی و اصلی شهر ها سوق می دهد.
تشکیل شبکه مسائل ضمن اولویت بندی مسائل ، مسائل را وزن داده و ریشه مسائل را نیز مورد توجه قرار می دهد . عملا این موضوع سبب خواهد شد که مدیران شهری با تمرکز بر مسائل اصلی شهر که از آن به عنوان چالش های شهر یاد می شود زمینه را برای ایجاد یک همفکری گسترده در بین عوامل اجرا یعنی کارکنان مدیریت شهری از یکسو و از طرفی دیگر مشارکت های شهروندان را نیز در این امور جلب نموده و با این روش مرکز ثقل تمام فعالیت های مدیریت شهری را مشخص می کند.
البته نکته مهم دیگر اینکه تمرکز برروی مسائل اساسی شهر می تواند توانایی بخش خصوصی ، فرهیختگان ، اندیشمندان و …. را نیز در مشارکت اقتصادی در این طرح ها و مسائل جلب نمود .
در کشور ما نیز شهرها از این قاعده مستثنی نیستند و عملا تمام دستگاه های اجرایی در یک شهر می توانند با اتفاق برروی یکسری از مسائل ، زمینه را برای هم افزایی بیشتر و درنهایت دستیابی به اهداف شهر که برگرفته از همان افزایش کیفیت زندگی شهروندان است فراهم اورند .
شهرداری ها به عنوان متولی اصلی اداره شهر، وظیفه ای اساسی در این موضوع برعهده داشته و بهترین روش را می توانند با تمرکز بودجه های خود برروی مسائل شهری آغاز نمایند. جایی که گلوگاه اصلی فعالیت های شهر بوده و عملا ضمن جلوگیری از تضییع اموال عمومی ، منابع را نیز می تواند به شکل ویژه ای از هدر رفت جلوگیری نموده و زمینه را برای دستیابی به شهری مبتنی بر تکنولوژی یعنی شهری هوشمند و از طرفی با تداوم ارائه خدمات یعنی شهر هوشمند پایدار فراهم آورد.
