جاده های هوشمند

از اسب و درشکه  تا اتوبوس های مختلف و اتومبیل های خودران امروزی ، مدت هاست که حمل و نقل به عنوان یک ویژگی حیاتی در جامعه مدرن عمل می کند.

از نظر تاریخی نیز،حمل و نقل به عنوان یک چالش مهندسی عمران در نظر گرفته می شده است . اما استقبال جهانی از دیجیتال سازی و ارتباطات ، پیشرفت های جدیدی را در این حوزه نیز ایجاد نموده است .

ما عادت کرده ایم که از فناوری  در حوزه های مختلف زندگی روزمره خود استفاده کنیم . و توقع این نیز می رود که تکنولوژی را به هر نحو ممکن در این حوزه نیز به کار بگیریم. همین باعث شده است که امروزه اتومبیل های  خودران در شهرها دیده شوند ، Google Maps و Waze امکان مسیر یابی صحیح را میدهند و بسیاری دیگر از این تکنولوژی ها نیز هم اکنون درحال فعالیت هستند .

اما  با وجود همه این تکنولوژزی ها ، سیستم های حمل و نقل هنوز به نحو شایسته ای گسترش نیافته و خدمات انها با نگرانی هایی روبروست.

زیرساخت های فرسوده، ازدحام جمعیت در شهرها ، تصادفات ، انتشار گازهای گلخانه ای و هزینه های بالای نگهداری شبکه گسترده ای از جاده ها و پل ها نمونه ای از این نگرانی هاست .

نکته مهم این است که بیشتر پیشرفت های فن آوری هوشمند ،  مربوط به حمل و نقل متمرکز بر وسایل نقلیه شخصی بوده است . اما تعدادی نیز  از فناوری های نوظهور امکان تکامل در جاده ها را هنوز دارا می باشند تا از نقش سنتی خود ، به سمت زیرساخت های هوشمند پیش روند.

ایده جاده های هوشمند

ایده جاده حمل و نقل هوشمند یکی از ارزوهای دستیافتنی بشر خواهد بود اما این نیاز به گذر زمان و پیشرفت های بیشتر تکنولوژیکی دارد . معرفی سیستم های حمل و نقل هوشمند (ITS) ، که شامل شبکه گسترده ای از جاده های هوشمند ، اتومبیل های هوشمند ، چراغ های هوشمند و سیستم های برق رسانی هوشمند است ، کیفیت جاده ها را ارتقاء خواهد بخشید .

اما ایجاد این جاده ها دیگر به سادگی ، سنگ فرش کردن و آسفالت کردن آنها نیست . آنها باید به بسترهایی برای نوآوری  تبدیل شوند. تجهیز معابر جاده ای با قابلیت های هوشمندسازی  و بهره گیری از حسگر ها ، با ایجاد سیستم های حمل و نقل هوشمندتر و متصل تر که به نفع مردم و محیط است ، سطح فوق العاده ای از ایمنی و تحرک را درشهرها ایجاد می نمایند .

در جاده های هوشمند ، فناوری های اینترنت اشیا (IoT) تعبیه شده است که زیرساخت های فیزیکی و دیجیتالی را برای ایمن تر و کارآمدتر کردن رانندگی به وجود می آورد .

این ویژگی های اینترنت اشیا شامل سنسورهایی است که از طریق فرستنده ها وضعیت ترافیک و شرایط جوی را کنترل و گزارش می نمایند . و مهمترین قسمت این موضوع اتصالات ارتباط موجود بین داده های تبادل شده بین این حسگرها و مرکزداده است که دارای اهمیت فوق العاده ای است . 

فیبر نوری ، برج های میکروسل ، اتصال پیشرفته تری را به این اکوسیستم ITS می دهند ،که  بسیاری از فن آوری های نوظهور و ارتباطات سریع را تسهیل می نمایند.  بعلاوه ، شبکه های فیبر نوری در معابر فرصتی را برای زیرساخت های باند پهن و ارائه  خدمات اینترنت ایجاد می نماید تا به این ترتیب گسترش پوشش فراهم گردد و به رفع شکاف دیجیتالی که بین جوامع روستایی و شهری وجوددارد پایان دهد .

جاده پنسیلوانیا

نمونه اجرا شده این جاده ها را می توان درجاده پنسیلوانیا یافت . این جاده یک نمونه اجرا شده از جاده های هوشمند خواهد بود . PTC که مسئولیت این جاده را به عهده دارد به دنبال نواوری های جدید است . از این رو در اولین قدم یک شبکه گسترده فیبر نوری برای ارتباطات مورد نیاز خود ایجاد نمود . این فیبر نوری بیشتر باهدف درامد زایی از طریق عوارض جاده ای خواهد بود .

این شرکت در حقیقت با کارگذاشتن فیبر نوری درامد زایی خود را نیز از طریق ارائه سرویس های مختلف داخلی و خارجی همچون ارتباطات تلفنی ، اینترنتی و … را فراهم می نماید .

با اتصال بیشتر ، PTC قادر خواهد بود از طریق برنامه های مختلف  مانند علامت گذاری واعلان های  هوشمند ، ایمنی جاده ها را بهبود بخشد . و از طرفی از طریق فناوری هایی مانند سیستم های اطلاعات مسافرتی و پارکینگ هوشمند ، تحرک در جاده را بهبود بخشد.

با ایجاد این پایه دیجیتالی و بهره گیری از یک سیستم پیشرفته ارتباطی ، PTC قادر خواهد بود برای نیازهای آینده دراین جاده آماده شود و با گذشت زمان توانایی حمل و نقل هوشمند خود را افزایش دهد.

این پروژه از  سه ماهه آخر سال ۲۰۲۰ آغاز می گردد که ابتدا در مسیر شرق به غرب  در اواخر دسامبر سال ۲۰۲۰ و مسیر شمال به جنوب در اواخر ژانویه ۲۰۲۱ آغاز خواهد شد .

گردآوری و ترجمه : سیدرحمان میرزائیان